Alaçatı — Ege kıyılarının taş sokakları ve rüzgarı

Çeşme Gezilecek YerlerAlaçatı — Ege kıyılarının taş sokakları ve rüzgarı

Alaçatı — Ege kıyılarının taş sokakları, rüzgarı ve şarabı

Alaçatı, İzmir ilindeki Çeşme Yarımadası'nın belki de en fotojenik köşesidir. İşte burada Meltem rüzgarı dar sokaklara dalarak butik otellerin perdelerini dalgalandırırken, lavanta ve gök mavisi panjurlu taş Yunan evleri, sanki biri bilinçli olarak bir film seti hazırlamış gibi kaldırım boyunca sıralanır. Bugün Alaçatı, 10.386 nüfuslu (2022 nüfus sayımı) küçük bir yerleşim yeridir, ancak tam da bu köy, yeniden keşfedilen Ege'nin sembolü haline gelmiştir: Osmanlı konaklarının şarap barlarına dönüştürüldüğü, kadınların nisan festivali için yabani otlar topladığı ve Agrilia koyunda dünyanın en iyi rüzgar sörfçülerinin düzgün güney rüzgârını yakaladığı bir yer. Bu rehberde tarih, mimari, efsaneler ve pratik ipuçları yer alıyor; böylece Alaçatı geziniz sıradan bir "turistik kontrol noktası" değil, Ege kıyılarının kültürüne gerçek bir dalış haline gelsin.

Alacati'nin tarihi ve kökeni

Alacatı'nın tarihi, isimlerin ve halkların sürekli değiştiği bir tarihtir. Antik çağda, bugünkü köyün bitişiğinde bulunan koya Agrilia (Αγριλιά) — "yabani zeytin" — deniyordu: burada, İzmir'in İkinci Dünya Savaşı'na kadar zeytinyağını ihraç ettiği önemli bir liman vardı. 1525 tarihli Osmanlı vergi kayıtlarında, komşu yerleşim yeri "alaca at" (alaca at) kelimesinden türeyen Alacat veya Alacaat adıyla geçmektedir.

İsmin kökeniyle ilgili birkaç versiyon bulunmaktadır. Birine göre, isim Yunanca αλάτι (“tuz”) kelimesinden gelmektedir: yarımadada yüzyıllar boyunca deniz tuzu çıkarılmış ve Osmanlı döneminde bile tuzhanlardan alınan “alatsatikos” adlı özel bir vergi mevcuttu. Başka bir efsaneye göre, yerel yönetici alaca bir ata biniyordu ve yoldan geçenler ona "Alacaatlı" — "alaca atlı adam" — lakabını takmış; zamanla bu isim köyün kendisine de yapışmış. Üçüncü ve en şiirsel versiyon ise ismi "Ala çatı" — "parıldayan çatı" olarak açıklar: şiddetli rüzgarlar kuruyan çamaşırları havalandırıp komşu çatılara sürükler, onları parlak lekelere boyardı.

Günümüz köyü, 17. yüzyılda, yerel ağa Hacı Memiş Ağa'nın, kıyıdaki bataklıkları kurutmaları için Chios adası ve çevre adalardan Yunan göçmenleri buraya davet etmesiyle oluşmuştur. 1895 yılına gelindiğinde, 13.845 nüfustan sadece 132'si Müslümandı; geri kalan nüfusu, yerliler tarafından "Alacatanlar" olarak adlandırılan Yunanlılar oluşturuyordu. 1904 yılında yapılan nüfus sayımında yaklaşık 15.000 kişi kaydedildi ve Alacata (o zamanki adı buydu) şarapçılığın gelişmiş bir merkeziydi.

Yirminci yüzyıl, bu yerleşim yerine acımasızca davrandı. Smyrna Yüksek Komisyonu verilerine göre, Mayıs 1914'te Alacata'dan 14.000 Yunanlı zorla sürüldü. Balkan Savaşları'ndan sonra onların yerini Kosova, Arnavutluk ve Yunan Makedonya'dan gelen Müslüman mülteciler aldı. Yunanistan'ın Türk-Yunan Savaşı'nda yenilgisi ve 1923'te Lozan Antlaşması'nın imzalanmasının ardından nihai nüfus mübadelesi gerçekleşti: terk edilmiş taş evlere Girit, Trakya, Makedonya ve Dodekanes Adaları'ndan Müslümanlar yerleşti. 1928 yılından itibaren köy, bugünkü adını almıştır: Alaçatı.

Mimari ve gezilecek yerler

2005 yılında Alaçatı, koruma altındaki tarihi bölge statüsü kazandı ve bu da köyü tipik beton kutularla dolup taşmaktan kurtardı. Burada 19. yüzyıldan kalma birkaç yüz Osmanlı-Yunan taş evi korunmuştur ve yeni inşaatlar geleneksel formları taklit etmek zorundadır. Merkezde yürüyüş, avlulu kafelerde ne sıklıkla mola vereceğinize bağlı olarak iki saatten bir güne kadar sürebilir.

Kemalpaşa ve Hacımeş — ana caddeler

İki paralel cadde, Kemalpaşa Caddesi ve Hacı Memiş Caddesi, köyün kalbini oluşturur. Butikler, şarap barları, antika dükkanları ve masalarını kaldırım taşlarının üzerine taşıyan restoranlar tam da burada yoğunlaşmıştır. Akşamları caddeler İstanbul bohemleri, İtalyan fotoğrafçılar ve yerel ailelerle dolup taşar, böylece hareket yavaş bir karnavala dönüşür.

"Cumba"lı taş evler

Osmanlı Yunanlılarına ait evlerin karakteristik bir detayı, kapalı cumbalı balkon, Türkçe'de "cumba"dır. Sokak üzerinde çıkıntı yapan bu balkon, çoğunlukla üç pencereli olup, neredeyse her zaman pastel leylak veya soluk mavi renkte boyanmıştır. Birinci kat kumtaşı renginde yontulmamış taşlarla döşenmiştir, ikinci kat sıvalıdır, panjurlar ve kapılar ise köyün kendine özgü renk paletini oluşturur. Beyaz duvarlar, parlak detaylar ve mor bougainvillea çiçeklerinin oluşturduğu kontrast, Alaçatı'nın tüm kartpostallarının ana görsel motifidir.

Yel Değirmenleri

Köyün yukarısındaki tepede, 19. yüzyıldan kalma birkaç beyaz taştan yapılmış yel değirmeni bulunmaktadır. Bunların bir kısmı restore edilmiş, bir kısmı ise etkileyici kalıntılar halindedir. Geçmişte deniz yoluyla getirilen tahılları öğütürlerdi, bugün ise en iyi seyir noktası olarak hizmet ediyorlar: buradan tüm Alaçatı, marina ve Çeşme yarımadasının girintili çıkıntılı kıyı şeridi görülebilir.

Alaçatı Limanı ve Marina

Tarihi merkezden birkaç kilometre uzaklıkta, eski Agrilia koyunda, Fransız mimar François Spoerri ve oğlu Yves Spoerri tarafından tasarlanan Port Alaçatı yat limanı yer almaktadır — bunlar, Cote d'Azur'daki Port Grimaud'u yaratan mimarların ta kendileridir. Sonuç tanınabilir: beyaz townhouse evler, kanallar, yat park yerleri ve "sıfırdan inşa edilmiş bir Akdeniz kasabası" hissi. Buraya Ege'nin her yerinden yatlar geliyor ve burada liman manzaralı restoranlar açılıyor.

Rüzgar sörfü koyu

Aynı koy, sığ ve düz tabanı sayesinde Alaçatı'yı dünyanın en iyi rüzgar sörfü merkezlerinden biri haline getirmiştir. Rüzgar yılın 330 günü eser, güney rüzgarı serbest stil için dalgalar oluşturur ve sığ su, burayı yeni başlayanlar için güvenli kılar. PWA profesyonelleri Alaçatı'yı "dünyanın slalom başkenti" olarak adlandırıyor ve her yıl burada dünya turunun bir etabı düzenleniyor. Okullar rüzgar sörfü, kitesurf, kano ve SUP için ekipman sunuyor.

İlginç gerçekler ve efsaneler

  • 2010 yılında The New York Times gazetesi, Alaçatı'yı bu yıl mutlaka ziyaret edilmesi gereken yerler listesinde 8. sıraya koydu; bunun ardından Avrupa ve Asya'dan gelen turist akını çığ gibi arttı.
  • 2004 yılında Japon televizyon sunucusu Nana Eikura, köy hakkında bir belgesel çekti ve o zamandan beri Alaçatı, küçük Ege kasabaları için nadir görülen bir şekilde Japon ve Koreli gezginler arasında popüler hale geldi.
  • Her Nisan ayında Alaçatı'da Alaçatı Ot Festivali düzenleniyor: Yerel halk onlarca çeşit Ege yabani otu topluyor ve şefler, doğal malzemeler ve "unutulmuş tarifler"le hazırlanan yemekler konusunda yarışıyor.
  • 2017'den beri burada, aile mutfaklarından yavaş yavaş kaybolan eski tariflerin korunmasına adanmış Kaybolan Lezzetler Festivali de düzenleniyor.
  • Yazar Mehmet Culum, bölgeyi gezmesinin ardından, bu taş evlerde Yunanlılar ile Türklerin kaderlerinin iç içe geçtiğini anlatan “Alaçatılı” adlı romanını kaleme aldı; Türk okurlar için bu kitap, bir nevi yerel “Sessiz Odessa” niteliğindedir.
  • Boston'a yakın Somerville kasabasında, XX. yüzyılın başında Alaçatı'dan gelen mülteciler tarafından kurulan Small Alatsata mahallesi hâlâ varlığını sürdürüyor; bu, Ege kasabasının ABD'de bir diaspora “yeni yerleşim yeri” doğurduğu nadir bir örnek.

Nasıl gidilir

Alacati, İzmir merkezine 76 km ve Çeşme'ye sadece 8,6 km uzaklıktadır. En yakın havaalanı, İstanbul, Ankara ve birçok Avrupa başkentinden direkt uçuşların yapıldığı İzmir Adnan Menderes (ADB) Havaalanı'dır. Havaalanından Alaçatı'ya mesafe yaklaşık 85 km'dir; İzmir-Çeşme O-32 otoyolunu kullanarak arabayla 1 saatte ulaşılabilir.

En rahat seçenek, doğrudan havalimanında araç kiralamaktır: Çeşme Yarımadası'nda mesafeler kısadır ve araba ile Çeşme, Yalıç ve ıssız plajlara gidebilirsiniz. Arabanız yoksa, iki toplu taşıma seçeneği vardır: İstanbul Otogar'dan Çeşme'ye giden Kamil Koç ve diğer taşıyıcıların otobüsleri (10–12 saatlik gece seferi) veya "İzmir'e uçak + otobüs" kombinasyonu. İzmir ÜÇKUYULAR otobüs terminalinden Çeşme'ye her 30–40 dakikada bir direkt seferler vardır, yolculuk yaklaşık 1 saat 15 dakika sürer, bilet fiyatı ucuzdur. Çeşme otobüs terminalinden Alaçatı'ya her 15–20 dakikada bir dolmuşlar kalkar, yolculuk 10 dakikadan az sürer.

Alaçatı'nın tarihi merkezine araç girişi kısmen kısıtlıdır — aracınızı kenar mahallelerde bulunan ücretli otoparklardan birine bırakın ve labirent gibi sokaklara yürüyerek dalın.

Seyahat edenlere tavsiyeler

Seyahat için en iyi zaman, nisan sonundan hazirana ve eylül ayından ekim ortasına kadardır. İlkbaharda nisan ot festivali yapılır ve kasaba henüz kalabalık değildir; sonbaharda deniz suyu ılık kalır ve kalabalık azalır. Temmuz-Ağustos, sezonun zirvesidir: otel fiyatları iki-üç katına çıkar ve akşamları kaldırımlarda geçmek imkansız hale gelir. Kış, sakin kafelerin, rüzgârın ve yağmurların mevsimi olup, bu dönemde köy yerli halka aittir.

Otel rezervasyonunuzu mutlaka önceden yapın: Alacati'de büyük oteller neredeyse yoktur, sadece o taş konaklardaki butik oteller vardır ve sezonunda bir ay önceden dolup biterler. Oda seçerken konumuna dikkat edin — tam merkezde kalmak romantik olabilir, ancak barlar nedeniyle gece geç saatlere kadar gürültülü olabilir. Daha sakin seçenekler, tarihi bölgenin kenarlarında bulunur.

Mutlaka yerel mutfağı deneyin: kahvaltıda kumkuat reçeli, Ege otlu salatalar (ot kavurması), marina kenarındaki minik restoranlarda deniz ürünleri ve Çeşme Yarımadası'nda 2008 yılından beri TEMA Vakfı projesi kapsamında yeniden yetiştirilen mastiğa ağacından (Pistacia lentiscus) yapılan tatlılar — 2011 yılına kadar 3.000'den fazla fidan dikilmiştir. Mastik dondurma, mastikli kahve ve mastik tozu, yarımadanın simgesi.

Rüzgar sörfçüleri için en iyi ay, rüzgarın istikrarlı olduğu Temmuz'dur; yeni başlayanlar için ise rüzgarın daha hafif olduğu Mayıs ve Eylül ayları daha uygundur. Seyahatinizi Çeşme'ye (14. yüzyıldan kalma Ceneviz Kalesi ve Yılıcı Termal Kaynakları) ve ayrıca İldırı ve Şirince köylerine yapacağınız ziyaretlerle birleştirin. Yalnız kalmak istiyorsanız, bir araba kiralayın ve yarımadanın kuzey kıyısına, Altınkum ve Çiftlikkoy gibi vahşi koylara gidin. Alacati, sadece kartpostal gibi sokaklarıyla değil, arabayla on dakika içinde tamamen farklı bir manzaraya, üzüm bağları, zeytinlikler ve ıssız Ege Denizi'nin ortasına ulaşabilmenizle de güzeldir. Modaya uygun bir kasabanın ritmini gerçek Ege'nin sessizliğiyle birleştirebilme imkanı, burayı Türk sahil şeridinin en iyi rotalarından biri haline getirir.

Rahatınız bizim için önemli, rota oluşturmak için istediğiniz işaretleyiciye tıklayın.
Toplantı lehine başlamadan birkaç dakika önce
Dün. 17:48

Ayrıca konuyla ilgili

Cyaneae (Kianei) — Demre yakınlarındaki Lykia'nın sarkofaj şehri
Cyaneae (Kianei) — Demre yakınlarındaki Lykia'nın sarkofaj şehri
Dün. 17:48
Kızılay'daki Güvenpark — Güvenlik Anıtı ve Ankara'nın kalbi
Kızılay'daki Güvenpark — Güvenlik Anıtı ve Ankara'nın kalbi
Dün. 17:48
Eski Cami (Mersin) — tarih ve mimari
Eski Cami (Mersin) — tarih ve mimari
Dün. 17:48
Bagaran — Kars ilinde bulunan Ermenistan’ın eski başkenti
Bagaran — Kars ilinde bulunan Ermenistan’ın eski başkenti
Dün. 17:48
Sıkça sorulan sorular — Alaçatı — Ege kıyılarının taş sokakları ve rüzgarı Alaçatı — Ege kıyılarının taş sokakları ve rüzgarı hakkında sık sorulan soruların yanıtları. Hizmetin çalışması, olanakları ve kullanımı hakkında bilgiler.
Alacati, korunmuş 19. yüzyıl Osmanlı-Yunan taş mimarisi, dar taş döşeli sokakları ve kendine özgü pastel renk paletinin benzersiz birleşimiyle öne çıkıyor. Kaldırımların üzerinde yer alan kapalı cumba balkonları, lavanta ve gök mavisi renkli panjurlar, mor bougainvillea çiçekleriyle kontrast oluşturan beyaz duvarlar — tüm bunlar, Türkiye'nin başka hiçbir köyünde bulmak zor olan bir görsel imge yaratır. 2010 yılında The New York Times, Alaçatı'yı yılın yerleri listesinde 8. sıraya dahil etti ve bu, kasabanın uluslararası ününü önemli ölçüde artırdı.
17. yüzyılda, bölgenin ağası Hacı Memiş Ağa, kıyıdaki bataklıkları kurutmak için Sakız Adası'ndan Yunan göçmenleri davet etti. 1895 yılına gelindiğinde, yaklaşık 14.000 nüfuslu kasabanın sadece 132'si Müslüman'dı; geri kalanı Yunan nüfusundan oluşuyordu. 1914 yılında yaklaşık 14.000 Yunanlı zorla sürgün edildi ve 1923 Lozan Antlaşması'nın ardından nihai nüfus değişimi gerçekleşti: Girit, Trakya ve Makedonya'dan Müslümanlar taş konaklara yerleşti. Bugün köyün koruma altındaki tarihi merkezini oluşturan, cumbalı ve pastel renkli panjurlu evleri inşa edenler, tam da Yunan ustalar olmuştur.
Bu konuda birkaç farklı görüş vardır. Bir görüşe göre, adın kökeni Yunanca “alati” (tuz) kelimesine dayanır: Yarımadada yüzyıllar boyunca deniz tuzu çıkarılmış ve hatta “alatsatikos” adında özel bir Osmanlı vergisi bile vardı. Bir diğerine göre ise, Türkçe "alaca at" ("alacalı at") kelimesinden gelmektedir: efsanevi yerel hükümdar alacalı bir at sürerdi. Üçüncü versiyona göre ise isim "ala çatı" — "parıldayan çatı" olarak okunur: Meltem rüzgarı, asılı çamaşırları havalandırır ve komşu çatıları parlak lekelere boyardı. Alaçatı'nın günümüzdeki yazımı, 1928 yılından itibaren resmi olarak kabul edildi.
Tarihi merkezden birkaç kilometre uzaklıkta bulunan Agrilia Koyu, dünyanın en iyi rüzgâr sörfü noktalarından biri olarak kabul edilir: Rüzgâr yılın yaklaşık 330 günü eser, deniz tabanı sığ ve düzdür; güney rüzgârı ise istikrarlı koşullar sağlar. Profesyonel PWA turu, burada düzenli olarak dünya slalom etapları düzenlemektedir. Yeni başlayanlara, rüzgarın daha hafif olduğu Mayıs ve Eylül aylarında gelmeleri tavsiye edilir. Yerel okullar, rüzgar sörfü, kitesurf, kano ve SUP için ekipman ve dersler sunmaktadır.
Her yıl nisan ayında Alaçatı Ot Festivali düzenleniyor: Yerel halk onlarca çeşit yabani ot toplarken, şefler doğal malzemelerle hazırlanan yemekler ve “unutulmuş tarifler” konusunda yarışıyor. 2017 yılından itibaren, eski aile tariflerinin korunmasına adanmış Kaybolan Lezzetler Festivali de paralel olarak düzenlenmektedir. Her iki etkinlik de ilkbaharda gerçekleşir; bu, köyün henüz yaz turistleriyle dolup taşmadığı, seyahat için en uygun zamandır.
Mastika, bu yarımadada geleneksel olarak yetiştirilen mastika ağacının (Pistacia lentiscus) reçinesidir. 2008 yılından bu yana TEMA Vakfı, mastika bahçelerinin yeniden canlandırılması programını yürütmektedir; 2011 yılına kadar 3.000'den fazla fidan dikilmiştir. Mastik, dondurma, kahve, pudra, reçel ve hamur işlerinin yapımında kullanılır; bu, yerel mutfağın simgesi sayılır. Alacati ve Çeşme'deki kafe ve restoranlarda mastikli tatlıları deneyebilirsiniz — neredeyse her yerde menüde bulunurlar.
2004 yılında Japon televizyon sunucusu Nana Eikura, bu köy hakkında bir belgesel çekti; bu belgesel Japonya’da yayınlandı ve Alaçatı’ya büyük bir ilgi dalgası yarattı. O zamandan beri köy, Japonya ve Güney Kore'den turistleri istikrarlı bir şekilde çekiyor — bu, küçük Ege kasabaları için nadir görülen bir durumdur. Bu durum, mimarinin evrensel görsel çekiciliğini de yansıtıyor: taş sokaklar ve pastel renkli cepheler, Asya seyahat kültüründe popüler olan estetiğe çok iyi uyum sağlıyor.
Tarihi merkezden birkaç kilometre uzaklıkta, eski Agrilia koyunun bulunduğu yerde, Fransız mimar François Spoerri ve oğlu Yves Spoerri tarafından tasarlanan Port Alaçatı yat limanı yer almaktadır. Bu ikili, Cote d’Azur’da Port Grimaud’u da inşa etmiştir. Beyaz townhouse'lar, kanallar, yat iskeleleri ve liman manzaralı restoranlar — stil hemen tanınır. Buraya Ege'nin dört bir yanından yatlar gelir ve buradaki atmosfer tarihi merkezden tamamen farklıdır.
Alacati'de kış, bu köyü yerli halkın gözünden görmek isteyenler için ideal bir dönemdir: kalabalıklar yok, sessiz kafeler, yağmur ve sert rüzgâr. Bu dönemde turistik tesislerin çoğu kapalıdır veya sınırlı saatlerde hizmet vermektedir, ancak konaklama fiyatları önemli ölçüde daha düşüktür ve atmosfer samimidir. Bu, fotoğrafçılar, inzivayı sevenler ve plaj tatili yerine mimariye ilgi duyanlar için uygun bir seçenektir. Kışın deniz yüzmeye elverişli değildir.
Yöresel mutfak, Ege otları, zeytinler ve deniz ürünlerine dayanır. Yarımadada toplanan yabani otların kavrulmuş hali olan ot kavurmasını mutlaka deneyin; butik otellerde geleneksel olarak kahvaltıda servis edilen kumkuat reçelini; marina restoranlarındaki taze deniz ürünlerini; ayrıca mastiği bazlı tatlıları — dondurma, kahve ve pudra şekerini mutlaka deneyin. Nisan ayında, Alaçatı Ot Festivali sırasında, yerel şeflerin hazırladığı onlarca çeşit yabani otlu yemekleri tadabilirsiniz.
Evet, Çeşme Yarımadası kompakt bir yapıya sahiptir ve Alaçatı’yı komşu birkaç nokta ile rahatlıkla birleştirebilirsiniz. Çeşme’de ise 14. yüzyıldan kalma Ceneviz Kalesi ve Yılıcı Termal Kaplıcaları bulunmaktadır. İldırı köyünde antik kalıntılar yer almaktadır. Şirince ise üzüm bağlarıyla çevrili geleneksel bir Yunan köyüdür. Yarımadanın kuzeyindeki Altınkum ve Çiftlikkoyu gibi vahşi koylar, inzivaya çekilmek isteyenler için idealdir. Tüm bu yerlere, Alaçatı'dan kiralık bir araba ile bir ila iki saat içinde ulaşılabilir.
Köyün yukarısındaki tepede, 19. yüzyıldan kalma birkaç beyaz taştan yapılmış yel değirmeni duruyor; bunların bir kısmı restore edilmiş, bir kısmı ise hâlâ pitoresk kalıntılar olarak duruyor. Tarihsel olarak, bu değirmenler deniz yoluyla getirilen tahılları öğütürdü. Bugün burası Alaçatı'nın en iyi seyir noktasıdır: buradan tüm köy, marina ve Çeşme Yarımadası'nın kıyı şeridi manzarası seyredilebilir. Merkezden yürüyerek 10–15 dakika sürer ve özel bir hazırlık gerektirmez.
Kullanım kılavuzu — Alaçatı — Ege kıyılarının taş sokakları ve rüzgarı Alaçatı — Ege kıyılarının taş sokakları ve rüzgarı 'nin temel işlevleri, özellikleri ve kullanım ilkelerini açıklayan kullanım kılavuzu.
Alacati'ye neden gittiğinize önceden karar verin. Tarihi merkezde sakin bir gezinti ve bitki festivali için en uygun dönem nisan sonu ve mayıs aylarıdır. Yüzmek ve rüzgâr sörfü yapmak için temmuz ve ağustos ayları uygundur, ancak bu dönemde otel fiyatları iki-üç katına çıkar ve kasaba dolup taşar. Eylül-Ekim: deniz hala ılık, kalabalık azalıyor, rüzgar sörfü daha sakin. Suda yeni başlayanlara Mayıs veya Eylül, deneyimli rüzgar sörfçülerine ise Temmuz tavsiye edilir.
En yakın havaalanı, İstanbul, Ankara ve Avrupa başkentlerinden direkt uçuşların düzenlendiği İzmir Adnan Menderes (ADB) Havaalanı'dır. Havaalanından Alaçatı'ya mesafe yaklaşık 85 km'dir (O-32 otoyolundan arabayla 1 saat). En rahat seçenek, doğrudan havalimanında araç kiralamaktır: bu, yarımadada serbestçe dolaşma imkanı sağlar. Araba olmadan: İzmir ÜÇKUYULAR'dan Çeşme'ye giden otobüse binin (her 30–40 dakikada bir, yolculuk yaklaşık 1 saat 15 dakika sürer), ardından Çeşme otobüs terminalinden Alaçatı'ya giden dolmuşa binin (her 15–20 dakikada bir, yolculuk 10 dakikadan az sürer).
Alacati'de büyük oteller neredeyse hiç yok; sadece 19. yüzyıldan kalma tarihi taş konaklarda yer alan küçük butik oteller var. Sezon boyunca (Temmuz-Ağustos) bu oteller bir buçuk ay öncesinden doluyor. Oda seçerken konumu göz önünde bulundurun: tam merkezde kalmak romantik olabilir, ancak ana caddelerdeki barlar nedeniyle geceleri gürültülüdür. Daha sessiz bir seçenek ise, koruma altındaki tarihi bölgenin kenarında, merkezden 5-10 dakikalık yürüme mesafesinde yer alan otellerdir.
Alaçatı'nın tarihi merkezine özel araçlarla giriş kısmen kısıtlanmıştır. Aracınızı kenar mahallelerde bulunan ücretli otoparklardan birine bırakın ve yürüyerek ilerleyin: ancak bu şekilde köyün büyüklüğünü ve atmosferini gerçek anlamda hissedebilirsiniz. Dar sokaklardan oluşan labirenti arabanın camından düzgün bir şekilde gezmek imkansızdır — burada yavaşça yürümek, avludaki kafelere girmek ve cephelerin detaylarını incelemek gerekir.
Kemalpaşa Caddesi ve Hacı Memiş Caddesi gibi iki ana caddeden başlayın: Bu caddelerde butikler, antika dükkanları, şarap barları ve restoranlar yoğunlaşmıştır. Yunan evlerinin tipik bir özelliği olan kapalı cumba balkonlarına dikkat edin. Ardından tepeye çıkıp 19. yüzyıldan kalma yel değirmenlerini ziyaret edin: buradan tüm köyün ve yarımadanın kıyı şeridinin en güzel panoramik manzarasını seyredebilirsiniz. Merkezde mola vererek yapılacak bir yürüyüş iki saatten bir güne kadar sürebilir.
Merkezin birkaç kilometre uzağında, deniz kenarında restoranları ve yat iskeleleriyle donatılmış Akdeniz tarzı bir marina olan Port Alaçatı yer almaktadır. Yakınlarda, denize yumuşak bir giriş sunan bir rüzgâr sörfü koyu bulunmaktadır. Rüzgar sörfü, kitesurf veya SUP denemeyi planlıyorsanız, yerel okullardan birine önceden veya geldiğiniz gün kayıt yaptırın; ekipman ve eğitmenler yerinde mevcuttur. Su sporlarıyla ilgilenmeseniz bile, koy boyunca yürüyüş yapmak ve marinada akşam yemeği yemek için burayı ziyaret etmeye değer.
Ana caddede karşınıza çıkan ilk turistik menüyle yetinmeyin. Alaçatı’da, yat limanının yanındaki küçük restoranlarda Ege otlu yemekleri (ot kavurması), mastika tatlıları ve deniz ürünlerini özellikle aramaya değer. Butik otellerde kahvaltıda genellikle kumkuat reçeli ve yerel peynirler servis edilir. Nisan ayında gidiyorsanız, şeflerin bir gün önce toplanan yabani otlarla yemek hazırladıkları Alaçatı Ot Festivali'ni mutlaka ziyaret edin.
Alacati, Çeşme Yarımadası’nın tamamını keşfetmek için ideal bir başlangıç noktasıdır. Kiralık bir araba ile bir gün içinde Çeşme’deki 14. yüzyıldan kalma Ceneviz Kalesi’ne, Yılıcı Termal Kaynakları’na, İldırı’daki antik kalıntılara ya da yarımadanın kuzeyindeki Altınkum ve Çiftlikkoy gibi sakin koylara ulaşabilirsiniz. Üzüm bağları ve geleneksel mimarisiyle Şirinje köyüne de bir buçuk ila iki saatte ulaşabilirsiniz. Bu tür günübirlik geziler, şık bir köyün ritmini gerçek Ege'nin inzivasıyla birleştirmenizi sağlar.